Je kunt er niet omheen. Ze zijn overal. Eigenlijk mag je er niet over klagen, want het is een vaststaand feit als je naar Utrecht verhuist. Je hebt je vooroordelen en hoopt dat het wel meevalt. Wat het niet doet. Daarom, eenmalig ik beloof het, een column over dit verschijnsel: De Student. Laatst probeerde één van hen namelijk een gesprekje met me aan te knopen. En dat verliep niet echt gladjes, afgezien van zijn uiterlijke kenmerken.

Ik geef onmiddellijk toe dat ik vast niet de meest sociale inwoner van Utrecht ben, maar toch, een hoi, wat doe jij-gesprekje moest lukken. Dacht ik. Niet met dit figuur. Golvend bruin haar tot op zijn schouders. Iets te krap overhemd, dat net iets te nonchalant openstond. Wollen trui er overheen geknoopt. Beige pantalon aan, met gladde stappers eronder. En een niet te missen, zelfaangeleerd accent met veel r’s en Engelse woorden. Dat laatste kenmerk deed ons gesprek meteen de das om.

Ik had namelijk geen idee waar Meneer De Student het over had. En ik denk hijzelf ook niet. Daarom, zag ik hem denken, praat ik maar gewoon door. En door. En door. Ik was al een beetje weggedommeld toen hij vroeg waarom ik naar Utrecht was verhuisd. Was dat soms vanwege de jopoppetunities? Eh, schrok ik wakker, wat bedoel je? Ah, zei ik na poging drie, werkgelegenheid. Nou nee. Ik vind Utrecht gewoon een bijzonder mooie stad.

Maar was hij dan wel voor die jopoppetunities naar Utrecht verhuisd, deed ik nog een laatste poging. Stom. Meneer had natuurlijk nog geen dag in zijn leven gewerkt, vertelde hij trots. Ik wachtte nog even op het ‘grapje’, hij was toch al zeker de 25 gepasseerd, maar nee, pappie had geld zat en spekte de rekening. Dit leek me een mooi moment om ons gesprek af te breken en al mijn vooroordelen maar weer uit de kast te trekken.

Helaas.

An


verZINsels.Com