Klik hier voor een vergroting

Als het 's nachts regent ga ik zelden fotograferen. Met een lange sluitertijd is het geen lolletje om in de regen te staan en de camera mag natuurlijk niet nat worden. Ik heb weleens geprobeerd om een paraplu mee te nemen, maar om zelf ook niet nat te worden, moest ik dan vlak achter m'n statief staan. Met het risico dat ik bij een kleine beweging tegen mijn camera aan zou stoten. Tussen twee locaties in zou ik ook alleen maar natter worden, met het risico dat ook mijn apparatuur niet droog zou blijven. Dus ik besloot om met regen gewoon thuis te blijven.

Op een cursusavond kon ik er vaak niet onderuit, en moest ik plekken zoeken waar mijn cursisten droog hun foto's konden maken. Dan zag ik weer dat de stad 's nachts toch een heel eigen sfeer had als het regende.

Toen ik in de Bergstraat woonde kwam mijn voordeur uit op een overdekte steeg. Ik heb daar eens een nachtzelfportret geschoten. Ook heb ik van daaruit de regenfoto gemaakt.

Ik wilde die avond zo graag weer eens nachtfoto's maken. Het was al veel te lang geleden, maar het regende zo hard dat ik onmogelijk de deur uit kon met mijn apparatuur. Ik ging in de steeg staan en zocht de mooist mogelijke foto, zonder dat mijn camera nat werd.

Zo'n onbedwingbare lust om te fotograferen lees ik ook in sommige foto's van de Praagse fotograaf Josef Sudek. Hij verloor zijn rechter arm in de Eerste Wereldoorlog. Pas daarna begon hij zijn carrière als fotograaf.

Tegenwoordig zou dat al een grote handicap zijn, alle moderne camera's zijn voor rechtshandigen gemaakt. De ontspanknop zit altijd rechts. De camera's waar hij mee werkte hadden een ander nadeel. Ze waren enorm groot, al gauw een koffer vol en vaak alleen te gebruiken met een zwaar statief.

Hij maakte heel mooie foto's van de landschappen rond Praag, ook stadsgezichten en sfeerfoto's van een tehuis voor oorlogsinvaliden. Zijn studiowerk spreekt van passie voor licht, maar zijn passie voor fotografie komt het meest naar voren in de serie die hij vanuit het raam van zijn studio maakte, en de foto's van de tuin van zijn studio.

Ik zie Sudek met een lust om te fotograferen, die niet te temperen is. Alsof hij voor dat soort gevallen zijn camera op dat ene raam richtte. Soms met het afgebladderde kozijn, soms alleen het uitzicht door het beslagen of met ijsbloemen bedekte vensterglas, of met regen die langs het raam loopt. Een enkele foto heeft op de vensterbank de attributen van een van zijn stillevens. Als je goed kijkt zie je bij die stillevens ook weer het afgebladderde kozijn. De mooiste foto's gewoon door je eigen raam naar buiten te kijken.