Klik hier voor een vergroting

Bij het zien van m'n foto's vragen mensen me vaak waar de foto genomen is. Ik vind het niet belangrijk waar een foto genomen is, dus zet ik het er niet bij. Als het ook niet in de titel staat, komt als een reflex de vraag naar de locatie naar voren.

Het gaat mij om het beeld, en niet om waar de foto genomen is. Natuurlijk moet ik blij zijn dat m'n foto vragen oproept, maar waarom altijd die ene vraag?

Het is een soort reflex. Bij het zien van een stadsgezicht, of detail daarvan, komt altijd de vraag waar het is. Met het geven van een titel aan een foto kun je deze vragen al sturen.

"De laatste boodschap." Als dat de titel van deze foto is, blijft de vraag waar de foto genomen is, al snel achterwege. Als er al vragen komen, zijn die over de titel. Wiens boodschap, wat is de boodschap? Dan heb ik nog liever dat de kijker zich afvraagt waar in Utrecht deze foto genomen is.

Het stellen van de juiste vraag is vaak belangrijker dan het antwoord. Maar meestal krijgt het antwoord de meeste aandacht. Daarom heb ik het liefst dat de kijker m'n foto's bekijkt en zich afvraagt wat er zo bijzonder aan die foto is, en nog eens terugloopt. Een beeld dat hem bezig houdt, zonder dat er allerlei antwoorden gegeven moeten worden.

Zelf heb ik ook zo m'n vraagreflexen. Bij het zien van een portret wil ik altijd weten wie het is. Vaak word ik op het verkeerde been gezet, doordat de naam van de fotograaf eronder staat en niet die van de geportretteerde.

De meeste foto's geven een antwoord. Een antwoord op de vragen: wie is dit? Hoe ziet het er uit? Zelf ben ik meer van de foto's die vragen stellen, of in ieder geval de ruimte laten om vragen te stellen. Niet een vraagreflex naar wie, of waar, maar eerder waarom houdt die foto me bezig?

Frans de Jonge