Klik hier voor een vergroting

Als kind zijn de grenzen waar ik binnen moet blijven hekken. Het tuinhekje is het eerste obstakel dat me uit de buitenwereld moet houden. Daarvoor is het een box, gemaakt van vier hekken. Dan dringt het nog niet tot me door dat er buiten die vier hekjes zoveel te ontdekken is.

De hekken die nu het wereldnieuws domineren, zijn om vluchtelingen buiten te houden. Zij weten wel wat er te ontdekken valt achter de hekken. Niet omdat ze door de mazen van de hekken kijken, maar ze kennen de verhalen van de wereld achter het hek. Het hek staat tussen hen en de verhalen.

Al ver voor de tijd dat ik nog binnen de vier hekken van de box zit, worden er echte muren gebouwd. Niet alleen muren rond steden of landen, maar ook rond terreinen. Waar tegenwoordig een hek om staat, werd vroeger nog een echte muur gebouwd. Een goede muur dwingt respect af.

In m'n geboortedorp heeft zelfs de begraafplaats geen muur, alleen muurtjes waartegen je voetbalt. De muurtjes zijn van baksteen, en nog geen 25 jaar oud. In Utrecht zie ik echte muren. Blinde muren van huizen in de binnenstad, waar de oorsprong een raadsel van is.

Oud, beschadigd, versleten, en weer opgeknapt, ingestort en weer opgebouwd. Muren waar je regelmatig langs fietst blijken van oorsprong een kloostermuur, of een Romeinse muur. Muren die verhalen vertellen

Ingmar Heytze en Luuk Huiskes hebben de verhalen van deze muren gezien, en van de wereld erachter gehoord. Ze hebben de verhalen vastgelegd in hun boek "Poëzie in Utrechtse Muren". Op 3 november presenteren ze het in KUUB.

In een voorpublicatie van het boek zie ik foto's van Luuk met een gedicht van Ingmar Heytze. Volgens Ingmar zit de poëzie al in de foto's, hij hoeft het alleen nog in woorden om te zetten. Bij de nachtfoto's van muren kan ik me goed voorstellen dat Ingmar geïnspireerd raakt door de foto's van Luuk.

Die foto's inspireren mij om weer op pad te gaan met m'n camera. Op zoek naar mooie muren in de nacht. De aankomende maanden zijn ze extra vochtig en groen. Ik hoef er niet eens naar op zoek. Na het bekijken van de foto's van Luuk en het lezen van de gedichten van Ingmar, kan ik ze niet meer ontwijken. M'n nieuwste beroepsafwijking, iedere muur binnen m'n gezichtsveld valt op als een lantaarn in de nacht.

Frans de Jonge

Digiflyer - Poëzie in Utrechtse Muren -