Klik hier voor een vergroting

Als ik vertel over m'n nachtfoto's, krijg ik vaak reacties over foto's van rijdende auto's, waarvan de lichten als strepen op de foto komen. Het lijkt of de meeste mensen vooral nachtfoto's kennen van snelwegen. Rechts een bundel rode lijnen en links witte, of gele, strepen van de koplampen.

Zelf heb ik ook enkele nachtfoto's gemaakt met strepen van voorbijrijdende auto's. Een van mijn eerste was een foto van de Lange Smeestraat, tijdens de Nightlines in Utrecht. Het zal dus 1991, of kort daarna geweest zijn. Nee, het was geen mooie foto.

De mooiste foto met strepen was op m'n eerste fotoreis naar Potsdam. In een geweldige omgeving van deze oude Duitse stad komt een tram in mijn richting. De foto heb ik gebruikt voor een column in de vakantie van 2009. Naast de kaarsrechte strepen van de tram zie je ook sporen van een auto en een fiets die over het oneffen wegdek rijden. Eigenlijk gewoon een mooie compositie met witte lijnen.

Meestal probeer ik m'n foto's te maken zonder de strepen van voorbijrijdende auto's. Die zijn vaak zo overheersend. Door tijdens het langsrijden van de auto m'n hand voor de camera te houden, kan ik voorkomen dat het licht strepen op de foto achterlaat. Het grote voordeel van auto's: ze maken lawaai en schijnen met een fel licht, dus ik hoor ze wel aankomen, of zie hun schijnsel voor ze de bocht om komen.

Fietsers met licht is weer een heel ander verhaal. Je hoort ze meestal niet, en hun licht is niet zo fel dat je het van ver aan ziet komen. Gelukkig hebben veel fietsers geen licht op hun vervoermiddel. Door populariteit van de moderne losse fietslichtjes is dit veranderd.

De knipperende lampjes zijn het irritantst. Ze zorgen voor stippellijntjes in de foto. Iets wat ik nog niet in een mooie foto heb kunnen integreren. Ook gaan ze niet uit als de fiets stil staat.

De batterijen van de losse lampjes hebben de neiging altijd op de meest onmogelijke momenten leeg te blijken, daarom heb ik de fietsenmaker de laatste keer maar gevraagd ook m'n dynamolicht weer goed te repareren.

Nu ben ik alleen afhankelijk van m'n spierkracht. Het is iets harder trappen, maar als ik me nu laat overvallen door de duisternis, ben ik altijd gewapend. Voor de foto's maar hopen dat andere fietsers niet allemaal op dit verstandige idee komen en in deze wapenwedloop tegen de duisternis. Dan blijven m'n nachtfoto's ook gevrijwaard van de witte lijntjes die de fietslichten achterlaten.


Frans de Jonge