Klik hier voor een vergroting

De eerste foto die ik verkoop buiten m'n kennissenkring is van de schoorstenen aan de Kanaalweg. Bij familie en vrienden hangt al een enkel werk aan de muur, maar deze schoorstenen, of eigenlijk pijpen, komen in een heel onbekend huis, in een mij onbekende stad.

Ik doe mee met een thema-expositie in Voorschoten. Omdat de organisator van de exposities afscheid neemt, organiseert hij zijn laatste tentoonstelling over het thema pijpen. Zijn favoriete rookgerei is een pijp.

De inzendingen zijn erg wisselend. En als de organisatie ontdekt dat het thema ook als werkwoord gezien kan worden, richt ze een extra zaal in voor deze werken. Daar hangt onder andere een werk van Aat Veldhoen. Maar ook werk van andere kunstenaars, wier naam niet is blijven hangen.

Tijdens de opening is het redelijk druk, en natuurlijk hang ik een beetje rond bij m'n foto's om reacties te zien en te horen. Het is Rutger Immink die mijn aandacht trekt als ik langs m'n eigen foto's loop. Rutger is laaiend enthousiast over m'n vakmanschap. Gespannen luister ik van een afstandje tot ik me ongemakkelijk voel en toch maar even doorloop.

Als Rutger mijn foto wil kopen, word ik aan hem voorgesteld. Het liefst wil hij de foto meteen meenemen, maar dat is niet mogelijk. Dit wordt de eerste nachtfoto van z'n verzameling. Bij elke expositie waar ik Rutger uitnodig koopt hij altijd een foto. En het liefst neemt hij hem altijd direct mee na z'n bezoek.

Het is me nooit duidelijk geworden of Rutger een voorkeur heeft voor een bepaald soort foto's. Niet dat hij erg gesloten is, want hij praat graag. Als ik hem over m'n foto's hoor praten, is me duidelijk dat hij erg overtuigd is van z'n mening over mijn werk. Alsof hij m'n pleitbezorger is, prijst Rutger m'n werk aan.

Complimenten aanvaarden vind ik lastig. Ik geloof dat ik het makkelijker vind om negatieve kritiek op m'n werk te krijgen, dan om zo'n complimenteuze monoloog te horen, als die van Rutger. Ik hoor liever adviezen over hoe ik de foto, of een volgende nog beter kan maken.

En als het kritiek is waar ik het echt niet mee eens ben, is het meestal omdat de kijker liever een andere foto wil zien. Rutger niet, hij ziet de foto en wordt er door gepakt. En de hele wereld mag dat weten.

Frans de Jonge