Klik hier voor een vergroting

Toen we met het idee speelden om een film te maken van nachtfoto's met als thema de sporen van de vergane Utrechtse industrie, had ik deze foto als eerste in gedachten. Het is een enkele rail midden over het fietspad. Ik kan hem me zo goed herinneren omdat ik daar een keer een lekke band heb gekregen. Sommige stenen om de rail zijn verzakt. Hierdoor steekt de rail iets uit. Als je er met een iets te zachte band over heen fietst heb je zo een lekke band, heb ik gemerkt.

De rail ligt vlakbij het spoor toch hebben er nooit treinen of treintjes over gereden. Het is de rail waar het fabriekshek over rolde. Ik krijg een romantisch beeld van de arbeiders die te voet of met fiets het fabrieksterrein opkomen. Hoed of pet op hun hoofd, afhankelijk van hun functie en een iedereen een broodtrommel bij zich.

In een eerdere film met alleen opnames van m'n nachtfoto's had ik al eens met dezelfde mensen gewerkt. Robbert Bleys filmde de foto's en heeft die opnames gemonteerd op de muziek die Peter Brinkhorst en z'n vrienden hadden gemaakt.

"Sporen in de Nacht" heeft een echt script. Ik maak speciaal foto's die in het script passen. Zoek in m'n archief naar beelden die er ook in horen en maak een portretserie van mensen die de bloeitijd van werkspoor hebben meegemaakt. Peter maakt de muziek en het geluid en Robbert schiet met z'n super acht filmcamera een paar filmpjes die en monteert die in de film. Het geheel is een film waar ik nog steeds trots op ben dat ik er aan meegewerkt heb. Ook al vond de 'ballotagecommissie' van de Nederlandse Filmdagen het niet geschikt om op te nemen in hun programmering.

De foto is een paar seconden in de film te zien. Waarschijnlijk ben ik de enige die de locatie herkent, en de plek is ook niet terug te vinden. Met de aanleg van station Zuilen is alles opgeknapt.

Normaal loop ik in m'n eentje door de stad en sta in m'n eentje in de doka af te drukken. Het was voor mij een geweldige ervaring om met twee andere specialisten, ieder op z'n eigen vakgebied, naar zo'n eindproduct te werken. Een beetje zoals het idee van de nostalgische gedachte achter de jaren vijftig, samenwerken en iets geweldigs maken. We voelden ons als staalarbeiders die bij de tewaterlating van 'hun' schip trots toekijken, zo genoten wij van de première in het stadhuis in 2004.

Frans de Jonge

Bekijk hier de film