Wat en Halfwat Column Gepubliceerd: 2009-04-20 door: Henk Westbroek
Het zou u opgevallen kunnen zijn dat de burgemeester van het dorp waarin ik woon een groot voorstander van het vrije woord is. Tot het moment dat daar misbruik van gemaakt wordt. Wat is misbruik? Nou ja, ik schreef bijvoorbeeld voor dagblad De Pers ruim een half jaar geleden een mild-ironische kolom over het reilen en zeilen van een ietwat minder bekwame Utrechtse wethouder, die tussen haakjes ondertussen het wethouderschap heeft opgegeven.
Onmiddellijk na publicatie liet de heer Roland Jurriens – hoofd van het 150 man tellende communicatiebureau van burgemeester Wolfsen - namens De Hoogste Utrechter zelf aan de hoofdredacteur van internetkrant Allesoverutrecht weten dat de rapen gaar zouden zijn als die internetkrant het lef zou hebben om mijn kolom – zoals ze wel vaker deden- te herpubliceren. Ze twijfelden even, maar deden het lekker toch.
Zoals u weet heeft Burgemeester Wolfsen een lokale weekkrant beloofd dat de Gemeente Utrecht geen enkele advertentie meer in dat blad zou plaatsen als daarin een artikeltje over zijn declareergedrag verschijnen zou. Wolfsen bood ook aan de krant - mocht hij per ongeluk al gedrukt zijn - te laten herdrukken. Op kosten van de Utrechtse Belastingplichtige. En zonder dat akelige artikeltje vanzelfsprekend. De hoofdredacteur van Ons Utrecht, zo heet die lokale krant, is geen watje en week niet voor de druk die op hem werd uitgeoefend. Maar… er leiden vele wegen naar Rome dus via vriendjes of vriendinnen bij de Uitgeverij van die Stadskrant kreeg Wolfje het toch voor elkaar om ruim 125.000 al gedrukte kranten door de papierversnipperaar te laten halen. En toen voelde de hoofdredacteur van Ons Utrecht zich ten onrechte gepasseerd en… nou ja, sindsdien heeft de burgemeester van de vierde stad van Nederland overal met droge ogen bezworen dat hij de laatste is om de Nederlandse pers monddood te willen maken. Dat zou ik ook zeggen trouwens als me dat niet gelukt zou zijn. Maar toch doet Burgemeester Wolfsen zichzelf willens en wetens tekort. Want een enkele keer slaagt hij er wel degelijk in om een publicatie over zijn declareergedrag weg te laten toveren. Voorbeeldje.
Twee maanden geleden stonden twee journalisten van het Algemeen Dagblad / Utrechts Nieuwsblad op het punt in hun krant een artikel over de declaratiesouplesse van Burgemeester Wolfsen te publiceren. Wolfsen mocht ook zijn zegje doen, maar deed dat niet. Hij stuurde wel twee vriendelijke mailtjes – ze zijn me door een klokkenluider op Het Stadhuis voorgelezen - naar Arjeh Kalmann, hoofdredacteur van het AD/UN met niets anders dan “het-ouwe-jongens-onder-elkaar-verzoek” de twee journalisten per onmiddellijk op een ander project te zetten. Direct na ontvangst van dit schriftelijk burgemeestersverzoek verbood hoofdredacteur Arjeh Kalmann van het AD/UN zijn stadsredactie elke publicatie over de declaratie-intensiteit van Wolfsen.
Uit naam van mijn strikt persoonlijke opvatting over publicatievrijheid moet ik de hoofdredacteur van Ons Utrecht een groot compliment maken. En over Arjeh Kalmann, hoofdredacteur van het AD/UN wil ik eigenlijk alleen maar zeggen: Wat is dat een achterbakse, karakterloze, hielenlikkende … Neen, ik zwijg! Want niet alles moet in de media gezegd kunnen worden natuurlijk.
Tip: Als de browser toch een speler opent, kan met de rechtermuisknop boven de link gekozen worden voor 'Doel opslaan als...' waarmee het bestand op de computer kan worden opgeslagen.
