‘Beste (oud-)vrijwilliger van PANN. In 2019 bestaat stichting PANN 50 jaar. Wat een ongelooflijk mooie mijlpaal!’ Zo begon de uitnodiging voor de jubileumreünie voor (oud-) vrijwilligers eind februari 2019 in het Tivoli-pand op de Oudegracht 245. Ik heb ook zo’n uitnodiging gehad. Vóór 1 december moet ik me opgeven. PANN is vooral bekend van PANN-feesten voor homo’s, lesbo’s en homo-en-lesbo vriendelijke mensen. Dat zei ik vroeger altijd, maar zo’n tekst is flink achterhaald. Op de website staat nu: ‘PANN bestaat geheel uit vrijwilligers en is vooral bekend van de laagdrempelige ‘straight-friendly’ gayfeesten die het organiseert. PANN is er voor jong en oud, homo, bi, hetero, lesbian, transgender of nog questioning, vanaf 16 jaar.’ Zelfs deze webtekst is alweer gedateerd, want op de uitnodiging wordt gesproken over ‘inzet voor LHBTI-jongeren. ‘I’ staat voor: interseks.

Vroeger was ik op bijna elk PANN-feest te vinden, maar ik ben nooit vrijwilliger geweest. Dus, waarom krijg ik die uitnodiging dan? Ik denk omdat ik 32 jaar geleden na mijn verhuizing een adreswijziging heb doorgegeven. En dat ik ooit heb mee gedaan met de Expressiegroep van PANN. Dit was een club mensen die via associatie en improvisatie zelf het toneelstuk ‘Het vriendenstel’ heeft geschreven en opgevoerd. Ik herinner me er weinig meer van. We repeteerden in de COC-kelder en ik heb nog een aantal foto’s van een repetitie gemaakt op Hemelvaart 1979. Daar staan onder andere Jan van Galen en Rob Hendriks op, die toen wel actief waren in PANN. Ik geloof dat deze Expressieclub de basis was van de latere amateurtoneelgroep, die aan de slag ging met de toneelstukken ‘Wachten op Godot’ van Samuel Beckett en ‘De huisbewaarder’ van Harold Pinter. Jan en Rob deden toen al niet meer mee.

Een andere activiteit waar ik in 1979 bij betrokken was, was de grote huwelijksceremonie voor het stadhuis: PANN vierde daarmee het 10-jarig bestaan. Jan van Galen speelde voor de ambtenaar van de burgerlijke stand die de stellen met elkaar verbond. Zo trouwden: een man en een vrouw, twee mannen, twee vrouwen, een vrouw met twee mannen en een jongen met een veel oudere vrouw. De stellen werden door een ketting in de echt verbonden. Toen ik van die huwelijksceremonie hoorde, miste ik nog iemand die met zichzelf trouwde. Dus op het laatste ogenblik ben ik die rol zelf maar gaan spelen. Er was geen huwelijksketting meer voor mij, maar ik had twee ringen meegenomen. Ambtenaar Jan schoof toen aan elke hand een ring en zo trouwde ik met mezelf. Daarna keek ik verliefd in de meegenomen scheerspiegel en zoende mijn spiegelbeeld.

Na de ceremonie en een gezamenlijke staatsiefoto van de paren voor het stadhuis liepen we in een bruiloftstoet naar studentenvereniging Unitas op het Lucasbolwerk. Daar was de huwelijksreceptie. Aan het eind van die receptie moesten we onze huwelijksketenen en huwelijksbloemen in een doodskist werpen. De kist werd gesloten, plechtig uit Unitas gedragen en neergezet op het grasveld tussen Unitas en de Stadsschouwburg in. Op de kist werd een rouwkrans gelegd met op het lint de tekst: ‘Ter nagedachtenis aan het Huwelijk. PANN’. Na de laatste rouwplechtigheid klonk er vrolijke muziek. We dansten toen in een kring om de doodskist heen: blij dat we bevrijd waren van de klemmende ketenen van het huwelijk. Echt een tijdsbeeld van toen.

Ondanks deze activiteiten zie ik me niet als oud-PANN-vrijwilliger. Ik geef me dan ook niet op voor de jubileumreünie. Wel heb ik de adressen gemaild van twee vrienden van me, die wel vrijwilliger zijn geweest maar geen uitnodiging hadden ontvangen. Hopelijk wordt het een mooi feestje, waar veel herinneringen worden uitgewisseld uit het PANN-verleden onder het motto: op naar de volgende 50!

Dik Binnendijk


Jan huwt Dik met zichzelf; daaronder: Staatsieportret huwelijksceremonie PANN (26 mei 1979)