“Je weet het nog niet, hè?” We zaten met het Bergstraotteam vlak bij de buitendeur van café Willem Slok en waren klaar voor de laatste Nieuwsquiz van 2018. Vanwege de feestdagen was de datum vervroegd naar woensdag 19 december. “Je weet het echt nog niet…,” herhaalde quizmaster John Driedonks de vraag. Hij was net binnengekomen. “Ik weet niet waar je het over hebt, John,” antwoordde ik hem. “Vannacht is Marion de Rijk overleden…. jouw vroegere buurvrouw….” “Dat kan niet,” stamelde ik. “Gisteren is ze 58 geworden! Ik heb haar via WhatsApp gefeliciteerd en ze reageerde met: Dank je wel lieve Dik.” Maar aan Johns gezicht zag ik al dat het waar was. “Vanochtend was ze niet op een vergadering op school. Ze is er altijd. En reageerde niet op telefoontjes. Iemand is langs gegaan en vond haar. Dit is alles wat ik weet.” In een soort verdoving ben ik die avond de Nieuwsquiz doorgerold. We eindigden niet hoog: ergens onderaan de middenmoot. Marion en ik hebben samen zo’n zes jaar geleden het Bergstraotteam opgericht. Na twee jaar is ze met het quizzen opgehouden. Te druk.

Thuisgekomen was er een bericht van Bob, een goede vriend en collega van Marion. Of ik hem wilde terugbellen. Hij vertelde meer details. Met een klein groepje vrienden zijn ze in een restaurant gaan eten om Marions verjaardag te vieren. Die nacht is ze gestorven aan een hypo, een te laag suikergehalte in het bloed. Ze lag in bed. Begin 2018 had Marion onverwachts diabetes type 1 gekregen. Ze moest zich elke dag insuline inspuiten. Een hypo voel je soms zelf niet goed aankomen. De partner of vrienden zien dat meestal wel op tijd en kunnen de patiënt onmiddellijk ‘snelle suikers’ te eten of te drinken geven. Marion woonde alleen. Oudejaarsdag is ze gecremeerd. Na de bijeenkomst in Aula 2 van crematorium Daelwijck was er een naborrel in het Bartholomeus Gasthuis.

Twintig jaar is Marion mijn buurvrouw geweest. ‘De buuf’ zei ze altijd. Zo zijn we vrienden geworden en deelden lief en leed. Misschien was het ook een soort broer-zus relatie. Marion was enig kind. Onze tuinen liepen over in elkaar. Geen schutting. We zagen elkaar vooral in de zomer in de tuin. De meeste zon was aan haar kant, dus daar zaten we altijd. We aten ook regelmatig buiten samen. Dat ging dan spontaan. “Ik heb dit nog in de koelkast staan.” “Ik ga ik wel even pasta maken.” Tijdens de schemering zaten we er meestal nog. “Zal ik nog een flesje rosé open maken?” We keken dan of we Krelis, Krela en een enkele keer Krelientje boven ons hoofd zagen fladderen: onze vleermuizen.

Haar tuin was ook de ontmoetingsplek voor de buurvrouwen verderop in de Bergstraat, die via het achterpad even een sigaretje kwamen roken. Voordat Marion met roken stopte, pafte ze flink mee. Marion ontfermde zich over de buurtkinderen: Soner kwam vanaf zijn derde heel vaak bij haar. De andere kids waren Kevin, Ritchie, Ilhame, Hind, Jordan en Badr. Inmiddels zijn ze allemaal volwassen. Marion ging vaak met ‘haar’ kids op pad. Zo is ze onder meer met de oudsten naar Disney in Parijs geweest. Ze waren bijna allemaal op de uitvaartbijeenkomst.

Marion en ik gaven allebei les: Marion op de voorloper van de CMD-opleiding en ik op de School voor Journalistiek. Toen beide scholen rond de eeuwwisseling in één pand op de Uithof kwamen, zeiden wij: “Wij zijn het voorbeeld van de integratie.” Die integratie is moeizaam op gang gekomen in het Instituut voor Media, maar Marion en ik hebben nooit samengewerkt.

Drie-en-een-half jaar geleden is Marion verhuisd. Ze kocht van de erfenis van haar moeder een appartement op het oude AZU-terrein langs de Catharijnesingel. We wisten dat het contact veel minder zou worden. We bleven elkaar wel zien, maar dat was nu altijd op afspraak. Tijdens de borrel vertelde Bob dat ook hij buiten school om wat minder contact met Marion had, sinds hij en zijn gezin vanuit de stad verhuisd zijn naar Leidsche Rijn.

Toen Marion nog mijn buuf was, had ik altijd het vage, romantische idee dat we daar samen oud zouden worden en voor elkaar zouden zorgen. Dat lukt nu zeker niet meer. Dag lieve Marion.

Dik Binnendijk



Dik & Marion (foto: Peter Vink, oktober 2015)