In Wijk C staat de sociale huurwoning ‘Bergstraat 8’ sinds eind juli leeg. Begin juli overleed buurvrouw Icel, 81 jaar oud. Ze woonde er alleen na het overlijden van haar man pakweg tien jaar geleden. Ik zei buuf Icel altijd gedag, maar daar bleef het bij. Ze kwam uit Turkije en sprak nauwelijks Nederlands. De communicatie ging meestal via de kinderen: drie zonen en twee dochters. In mijn beginjaren in de Bergstraat kwam haar jongste zoon vaak langs met Nederlandse formulieren: of ik die wilde invullen. Later zijn dat mijn vroegere buuf Marion en daarna buuf Corrie gaan doen.

Woningbouwcorporatie Mitros was van plan deze sociale huurwoning (gebouwd begin 20-ste eeuw) van de hand te doen. Maar de gemeenteraad heeft half juni besloten dat er geen sociale huurwoningen in de binnenstad meer verkocht mogen worden. Dit omdat het aandeel van deze woningen in de wijk te laag is. Nog steeds staat de woning leeg en er gebeurt niets. Toen eind verleden jaar de sociale huurwoning Bergstraat 16 (gebouwd in 1991) leeg kwam, werd de woning snel door Mitros opgeknapt. Buuf Merel en haar kinderen wonen er alweer dik een half jaar. Wat is er aan de hand? Zowel op de koopwoningsite Funda, als de huurwoninglijst van WoningNet.nl Regio Utrecht staat Bergstraat 8 (nog) niet vermeld. Zint Mitros op een truc om de woning stiekem te verkopen?

Van de vijf ruim honderd jaar oude sociale huurwoningen in de Bergstraat, zijn er twee verkocht. Bergstraat 4 is zeker al twintig jaar particulier bezit. Bergstraat 10 - de woning van Marion – is vier jaar geleden verkocht. Marion en ik hebben twintig jaar naast elkaar gewoond. Ik hoopte vurig dat niet een (rijke) ouder het huis zou kopen voor een studerend kind, die daar dan gaat wonen met studiegenoten. Onze huizen zijn redelijk gehorig. Hoe aardig een individuele student ook kan zijn, is het leefritme van studenten anders dan die van ons ouderen en werkenden. In de meeste huizen aan de oneven kant van de Bergstraat wonen studenten. Tegenwoordig is het redelijk rustig, maar dat is wel eens anders geweest. Een ander nadeel is dat studenten nauwelijks enige binding hebben met de buurt waar ze wonen. Met buurtactiviteiten doen ze nooit mee. Maar zodra ik een student (her)ken, zeg ik hem/haar gedag en maak eventueel een praatje. En als ik iemand wat beter heb leren kennen, verhuist hij/zij weer.

Tijdens de kijkdag van Marions ex-woning bekeek ik vanuit mijn werkkamer op de eerste verdieping de aanloop. Ik loerde niet de hele dag naar buiten, maar ik als ik mensen zag, beoordeelde ik ze wel. Een paar dagen later zag ik een Mitros-medewerker met een vrouw naar buitengaan. Ik zag haar op haar rug, maar ze was duidelijk boven de studentenleeftijd. Zij reed weg op een witte vouwfiets. “Dat wordt mijn nieuwe buurvrouw,” zei ik hardop. Ik had gelijk.

Een week later maakte ik kennis met Garjan. Ik nodigde haar uit om ook even in mijn huis te kijken. Grofweg zijn onze huizen gespiegeld ten opzichte van elkaar. “Hé, jij heet Dik Binnendijk!” zei ze. “Dat staat op jouw naambordje. Ik dacht net al dat ik jou ooit gezien had. Nu weet ik dat zeker. Maar waarvan?” (Dat herken ik. Vaak moet iemand zijn of haar naam een paar maal herhalen, voordat -ie bij mij blijft hangen. Maar als ik een naam geschreven ziet staan, onthoud ik die naam veel sneller.) Garjan: “Ja, ik weet het weer. Ik ken jou van het debatcentrum Tumult in Utrecht. Daar ik heb een tijdje voor gewerkt. Jij was een van de debatleiders. Ik heb een debat voorbereid dat jij geleid hebt.” Tot voor kort dacht ik dat Garjan mijn allerlaatste laatste debat over homoseksualiteit en religie had voorbereid. Ook omdat zij al jaren veel gedaan heeft met de genderproblematiek. Maar dat klopte niet: het was een milieudebat.

Ik heb het goed getroffen met Garjan als buuf. Maar wie komen er nu wonen op Bergstraat 8? Graag aardige en rustige buren waarmee we goed kunnen opschieten en die echt in de buurt zullen integreren.

Dik Binnendijk



De ruim 100 jaar oude huizen Bergstraat 4 t/m 12 (foto: Dik Binnendijk, 02-08-2019)