Eindelijk heb ik hem dan gekocht: een nieuwe verrekijker. In het weekend van de Nationale dodenherdenking zou ik met Henk weer eens een weekend naar Terschelling gaan. Voor die tijd wilde ik een betere verrekijker hebben. Met Henk heb ik in juli 2018 vijf natuurparken bezocht op de noordelijke arm van het Indonesische eiland Sulawesi. Daarna zijn we met Marcel nog een kleine week geweest in het natuurgebied Berbak op Sumatra (zie column Gate 7). Marcel en Henk zijn echte vogelaars. Ik ben - net zoals zij - afgestudeerd als bioloog maar wel van de ‘verkeerde’ soort: biochemicus. Als ik overdrijf, zeg ik altijd dat ik geen flikker verstand heb van planten, dieren en vogels. Fanatiek gaan vogelen met een verrekijker voor mijn snufferd zag ik mezelf niet snel doen.

Voor Indonesië mocht ik Henks oude kijker gebruiken. Alleen, die bleek net zo klein te zijn als de mijne: 8x25 in het verrekijkersjargon. 8 staat voor de vergroting: het voorwerp wordt achtmaal dichterbij gehaald. Het tweede getal staat voor de diameter van de voorste lens of frontlens in millimeters. Hoe groter de diameter is, des te meer licht kan er door de verrekijker worden opgevangen. Henk had voor zo’n 1600 euro een nieuwe kijker gekocht: een echte Swarovski van 8x42. Ik ken die naam alleen van protserig geslepen edelstenen en veel te glimmende sieraden. Maar het slijpen van edelstenen of lenzen ligt in elkaars verlengde. Blijkbaar is een Swarovski kijker vergelijkbaar met een Rolls Royce onder de auto’s.

In Indonesië heb ik regelmatig Henks nieuwe kijker mogen vasthouden. Ik heb zo de meerwaarde gezien van een goede verrekijker. Je kunt de vogels veel dichterbij halen en de kleuren van veren, kop, borst, staart en poten goed zien. Dus ik had me voorgenomen om terug in Nederland een betere kijker aan te schaffen. Henk had het over goede kijkers die je kon kopen bij Vogelbescherming Nederland. Deze club zit in Zeist. Terschelling kwam in zicht, dus ik moest er eindelijk op uit. Na een half uur op internet naar verrekijkers kijken wist ik dat Vogelbescherming Nederland onder hun eigen naam kijkers liet maken. Deze waren te koop bij Bever - ‘de buitenwinkel van Nederland’ - aan de Sint Jacobsstraat, anderhalve minuut lopen van mijn huis. En daar waren alle typen op voorraad.

Gewapend met mijn nieuwe kijker (type Zwaluw 10x42 van zo’n 500 euro) vertrokken Henk en ik naar Terschelling. De weersverwachting: koud, veel regen en wind. Niet echt vogelweer. Maar het viel mee. Op de weilanden langs de Waddenzeedijk zaten grote groepen ganzen bij elkaar. Ik geloof dat ik nu voor het eerst brandganzen van rotganzen kan onderscheiden. Volgens Henk waren er ook grauwe ganzen en nijlganzen. In het wad zagen we nog een paar lepelaars door het water stappen en ook een aantal rosse grutto’s, die ongetwijfeld op weg waren naar de toendra’s in Scandinavië en Siberië.

Zowel zaterdag als zondag zijn we gaan vogelen in het natuurgebied ‘Koegelwieck’ aan de westkant van het dorp Hoorn. Vooral in de bosjes tegen de duinen aan was het een vogeloase. “Henk, wat is dat voor vogel?” vroeg ik regelmatig. “Een roodborsttapuit!” “Een kneutje!” “Een rietgors!” En omgekeerd overhoorde meester Henk me: “En wat is dat voor vogel, Dik?” “Ehm, een kneutje…?!” Henk: “Kijk, daar in die boom zit een koekoek. Hij lijkt op een grijze duif!” Ik kan me niet herinneren ooit een koekoek gezien te hebben, maar de roep van een mannetjeskoekoek heb ik vaak genoeg gehoord. De volgende dag zagen we twee achter elkaar vliegende mannetjeskoeken die continu achtervolgd werden door een klein vogeltje: “Donder op bij mijn nest!”

In ieder geval heb ik dat weekend veel geleerd. Een kneu - het lievelingsvogeltje van cabaretier Hans Dorrestijn - herken ik zonder enig probleem. Een koekoek ook en de lepelaar kende ik al. Ben ik nu een fanatieke vogelaar geworden na dit weekendje Terschelling? Fanatiek zo wie zo niet. En een echte vogelaar? Mwah…nee, ook niet.

Dik Binnendijk


Dik vermomd als vogelaar:“Waar zijn de vogels nu?”
(foto: Henk Simons, 04-05-2019)