Vaak ga ik buiten het toeristenseizoen op vakantie. Zo ben ik eind september zes dagen in de oudste stad van Duitsland geweest: Trier aan de Moezel. Prima weekje! Ik heb ook nog even overwogen om naar een concert te gaan in Waterloo (provincie Ontario, Canada). Maar voor bijna 900 euro gaan vliegen voor een optreden van anderhalf uur vond ik toch iets te gortig.

Bijna vijftig jaar geleden ben ik kort na elkaar tweemaal in Canada op bezoek geweest bij oom Dick en tante Iep Binnendijk in de provincie Ontario. Hun achternaam Binnendijk hebben ze verengelst tot Binnendyk. Oom Dick emigreerde in de jaren vijftig per boot naar Canada en ontmoette tante Iep en haar familie op die boot. Een paar jaar later trouwden ze en kregen vijf kinderen. Mijn oom en tante zijn nog een aantal malen in Nederland geweest. Ik heb zelfs nog een foto gevonden waarbij Dick en Dik voor mijn huis in Utrecht staan. Het contact verwaterde en inmiddels is de generatie van mijn ouders overleden. Maar sinds de dood van mijn moeder in 2014 heb ik weer (onregelmatig) mailcontact met m’n Canadese neven Bil en Harry en nicht Nell. Harry en ik sturen elkaar bijna wekelijks cartoons. Met Nell en Bil blijft het contact beperkt tot rond de jaarwisseling.

Verder whatapp ik onregelmatig met Bils dochter Rebecca, mijn achternicht dus. Een kwartier na de aanslag op de sneltram op 18 maart appte ze me (vertaald) “Hey Dik…. Hoe is het met je? Ik hoorde over een mogelijk terroristische aanslag in Utrecht …” Sinds november 2016 heb ik dat contact met Rebecca. Ze kwam me opzoeken in Utrecht (zie foto). Van oorsprong is Rebecca lerares, maar ze reist graag. Ze heeft al zo’n veertig landen bezocht, blijft er dan een paar maanden en werkt er ook. Zo heeft ze in Oeganda een jongerenproject gedaan op het gebied van seksuele voorlichting. Daarnaast heeft muziekles gegeven want Rebecca is ook singer/songwriter. Ze treedt zo nu en dan op met een band; ook in de landen die ze bezoekt.

Verleden jaar lukte het haar via crowdfunding het geld voor de opnames van haar tweede cd bij elkaar te brengen. Ik heb ook wat geld overgemaakt. Op die nieuwe cd ‘I don’t belong to you’ zijn de meeste nummers geschreven door Rebecca. De muziek heb ik als sponsor al een half jaar thuis op een USB-stick, maar de cd is pas verschenen. Om die cd te lanceren gaf Rebecca op donderdag 3 oktober met een band om acht uur ’s avonds (plaatselijke tijd) een benefit concert in The Jazz Room in Waterloo. Ze deed dat in samenwerking met ‘Plan International Canada’ en haalde zo geld op voor het werk van deze organisatie. Voor het gemak pluk ik de algemene tekst maar even van de Nederlandse website. ‘Plan International werkt aan een wereld waarin meisjes en jongens zich volledig kunnen ontwikkelen en dezelfde rechten en kansen hebben. En wil meisjes beschermen tegen schadelijke praktijken en tradities zoals kindhuwelijken, meisjesbesnijdenis en seksueel geweld.’

Vanaf augustus werd ik elke week bestookt met mails over dat concert, het waarom, hoe je concertkaartjes kon bestellen en dat je dan ook de cd kon downloaden. Gewoon te veel en daardoor irritant. Begin september kwam de mail dat je het optreden ook online kon bekijken. Toen heb ik een kaartje gekocht voor 15 Canadese dollar (= 10,23 euro). Zelf aanwezig zijn is natuurlijk het leukst! Second best was om live online te gaan zien. Maar ik kwam donderdagavond na zes uur treinen gaar terug uit Trier. Ik had geen zin om twee uur ’s nachts naar die live streaming uit Waterloo te gaan kijken, omdat we hier zes uur later leven dan in Ontario.

Pas afgelopen dinsdagmiddag heb ik het concert gezien. Het was even wennen voor zo’n computerscherm - ik doe dat nooit - maar ik kwam toch wel in de sfeer. Zeker tegen het eind zat ik op mijn stoel in Utrecht mee te swingen. Echt leuk om Rebecca zo live en spontaan bezig te zien. Veel leuker dan de goedgemaakte, maar wat gladde, brave filmpjes, die op haar site staan: www.rebeccabinnendyk.com. Helaas is het live concert online niet meer te bekijken.

Dik Binnendijk



Rebecca & Dik (24-11-2016)