“Dik!…. Di..hi..ik!” Ik kijk om en zie een man en een vrouw. De man komt naar me toe; de vrouw volgt. “Goh, dat we jou hier tegenkomen.” Het is zaterdagmiddag 1 juni. Ik loop langs de Oudegracht richting het Ledig Erf, het beginpunt van de Utrecht Canal Pride 2019. Daar varen de 47 LHBTI+ boten de gracht op. De man en vrouw lopen richting de binnenstad. Wij staan stil bij de Lange Smeestraat. “Weet je nog wie ik ben?” Hij geeft me een hand. Ik: “Nee, het spijt me. Ik zou het niet meer weten.” Maar dat ‘meer’ had ik rustig kunnen weggelaten. De man is half vijftig, heeft grijzend haar, een dito baardje, snor en heeft een bril op. De vrouw komt me wel vaag bekend voor.

“Hans!” zegt hij. “Hans …. van De Gezonde Zaak!” Ik (om er de moed maar in te houden): “Maar dat is ontzettend lang geleden, dat ik jullie gezien heb.” Ondertussen denk ik: ‘Wat is in godsnaam De Gezonde Zaak.’ We wisselen nog een paar algemeenheden uit. Maar het paar heeft haast. Dus na een “Met Karin hebben we nog steeds contact!” En ik: “Doe haar vooral de groeten van me…” loop ik weer richting het Ledig Erf. Wie is Karin? En wat is die Gezonde Zaak? Een goed-voedsel-winkel? Het duurt even voordat ik het weer weet. De Gezonde Zaak was de naam van het sportcentrum waar ik voor het eerst ging fitnessen (gestimuleerd door een fikse korting van mijn zorgverzekeraar). Dat moet in 1998 zijn geweest.

Het nieuwe sportcentrum was gevestigd aan de Kanaalweg (94/94A) vlak bij de Cereolfabriek in Oog in Al. Deze sojafabriek was toen nog in bedrijf en dat kon je goed ruiken. Ik weet niet meer hoe lang ik bij De Gezonde Zaak ben geweest: twee of drie jaar. Maar de eerste anderhalf jaar was erg leuk met een uitstekend begeleidend team. Gezamenlijke warming up, dan individueel aan de fitnessapparaten en tenslotte weer een gezamenlijke cooling down. Zo nu en dan deden we nog wat oefeningen tussendoor op de grond. Waar ik ook onmiddellijk aan denk is dat we met een groep fitnessers herfst ‘99 een weekend zijn gaan zeilen met een platbodem op de Waddenzee. Op de boot bleven we slapen. Ook daarom was deze eerste fitnessgroep de leukste van de dertien jaar dat ik gefitnest heb.

Maar de sfeer in het centrum begon langzaam te veranderen. Zo kwam de naam van Cruyff op de gevel; met zelfs het hoofd van Johan, geloof ik. Cruyff kwam naast de slogan ‘Zorg voor gezondheid. Zorg voor beweging’. De logo’s staan ook op mijn trainingspak, dat ik twintig jaar geleden in het sportcentrum heb gekocht en nog steeds zo nu en dan draag.

‘De Gezonde Zaak’ met Cruyff Sports erbij kreeg het op haar heupen en groeide in een korte tijd door naar veertig vestigingen in ons land. Dat is het getal dat ik heb onthouden. Al het geld werd in die groei gestopt. Kapotte apparaten in onze fitnesszaal werden nauwelijks meer gerepareerd. Omdat aan ons gewone fitnessmensen niet voldoende verdiend werd, zijn we uit het pand geflikkerd. Zo heb ik dat in ieder geval gevoeld. Er werd meer verdiend aan bedrijfsfitness en het behandelen van werknemers met fysieke klachten. Dat was de goudmijn. We konden in een kleine fitnesszaal in Overvecht nog een jaar terecht, maar daarna ging deze vestiging dicht. We moesten op zoek naar een ander fitnesscentrum.

Hans en zijn vrouw ken ik dus uit deze ‘De Gezonde Zaak’ tijd. Maar helaas herken ik ze niet op de foto’s van ons Waddenweekend in ‘99. Aanvankelijk dacht ik dat ze medefitnessers waren. Maar beiden kunnen ook onze eerste begeleiders/instructeurs/fysiotherapeuten zijn geweest. Zij zullen ongetwijfeld niet meer bij De Gezonde Zaak werken. Die bestaat nog wel met slechts drie vestigingen: Rotterdam, Neder-Betuwe en Antwerpen. In hun oude pand aan de Kanaalweg zit nu Bodysports. En daar kun je weer wel individueel fitnessen, tenminste dat heb ik begrepen uit de reclameborden op het pand. De naam Cruyff zag ik er niet meer bij hangen.

Dik Binnendijk


Waddenweekend van de ‘De Gezonde Zaak’, herfst 1999
(compositie: Dik Binnendijk, 24-06-2019)