Toen ik als freelance journalist en programmaker artikelen ging schrijven en documentaires maken, ben ik al vrij snel elk eindproduct een nummer gaan geven. Zo heb ik voor het externe pr-blad TNOtime 195 en voor het interne TNO-blad 66 artikelen geschreven. In het Zorgmagazine (het pr-blad van het Zorginstituut Nederland) hebben 122 artikelen van mij gestaan. Voor de NOS/NPS heb ik 49 radioportretten gemaakt en bij de Konsertzender Utrecht zijn 975 radioprogramma’s ‘Wroeten in klassiek’ uitgezonden. Zo zag ik al een tijdje aankomen dat de column van vandaag: nr. 100 is.

Eind 2013 had Geert van Foto Verhoeff me al gevraagd of ik voor de site ‘allesoverutrecht.nl’ columns wilde schrijven. Al jaren kwam ik bij hem en zijn ouders langs voor het nu ouderwetste fotowerk en ook om pasfoto’s te laten maken. Ik wimpelde het toen af met: “Ik zou niet weten waarover ik het moet hebben. Bovendien doe ik veel te veel buiten Utrecht.” Ruim een jaar later stapten in dezelfde periode de hoofdredacteuren op van de beide bladen waarvoor ik al jaren schreef. De één ging met pensioen (TNOtime); de ander (Zorgmagazine) stapte op na een arbeidsconflict. Zo’n hoofdredacteurswissel had ik al een paar maal meegemaakt en ik wist dat nieuwe hoofdredacteuren vaak hun eigen favoriete freelance journalisten meenemen. De oude freelancers krijgen geen (betaalde) opdrachten meer of je moet echt onmisbaar zijn. Ik zag het zwarte schrijfloze gat voor me opduiken. Ik maakte daarom alvast maar een lijstje met onderwerpen voor columns en ja, ik was nog steeds welkom bij allesoverutrecht.nl. Zo werd mijn eerste column Zwemmen of niet op vrijdag 30 oktober 2015 gepubliceerd.

Voor mezelf noem ik die columns mijn ‘vervagende herinneringen’. Het mooiste is als ik zo’n herinnering kan koppelen aan iets dat nu speelt tegen het decor van (de stad of provincie) Utrecht. Maar dat lukt niet altijd. Zoals ik al schreef, heeft veel van wat ik gedaan heb plaatsgevonden buiten de stad. Gebeurtenissen van vroeger zijn meestal vervormd of gestold tot gefiguurzaagde feiten. Kijk, zo was het! Maar door over die herinneringen te schrijven - en er nog wat bij uit te zoeken - blijken ze niet helemaal te kloppen of anders te zijn dan ik al jarenlang vertel of denk.

Zo stond voor mij vast dat ik in 1988 voor de tweede keer naar Indonesië ben geweest. Nee dus, dat was in 1989. Een ander gefiguurzaagd feit was dat Marcel en ik - na ons dinsdagochtendje zwemmen in het binnenbad Ozebi aan de Biltstraat - altijd gingen ontbijten bij mij thuis. Klopte niet. We deden dat om de beurt bij hem op de Mariaplaats en bij mij in de Bellamystraat (zie column: O.Z.E.B.I. met de benen wijd). Waarom we met dat zwemmen gestopt zijn, wist ik ook niet meer. Ik dacht dat dat kwam, omdat Marcel voor werk weer naar Indonesië was gegaan. Dat heeft hij inderdaad gedaan, maar pas maanden nadat zwembad Ozebi haar deuren had gesloten.

Herinneringen aan mijn geboorteplaats Alphen aan den Rijn en de boerderij in Kamerik (gemeente Woerden), waar ik tot mijn twintigste opgegroeid ben, zijn vaak aangevuld of gecorrigeerd door Petra. Mijn zus is twintig maanden jonger dan ik, waardoor we veel dezelfde herinneringen delen maar net met een andere invalshoek. Zo hebben we rondom het triootje over de Remonstrantse Kerk (columns: Zondagshalfuur ; Geertekerk ; Twijfel) veel met elkaar gesproken over de remonstranten en mijn ouders. Zo kon ik mijn herinneringen bijschaven. Een dingetje was ook mijn driedelig pak dat mijn ouders moesten kopen omdat ik anders een mondeling tentamen niet zou halen (zie column: Driedeling donkerblauw). Petra vertelde me dat dat pak voor mijn ouders een financiële rib uit het lijf was. Auw, dat ik had me nooit gerealiseerd of niet willen realiseren.

Met mijn beide broers Wim en Henk had ik nog een discussie over welke bromfiets we op de boerderij hadden. We wisten het niet meer, maar we besloten uiteindelijk dat het een Sparta was (zie: De fruitvlieg en de Sparta). Hopelijk kan ik komende tijd nog heel wat vervagende, persoonlijke herinneringen rechtzetten en koppelen aan de (Utrechtse) actualiteit. Op naar column 150!

Dik Binnendijk


Besmeerde herinneringen verorberen (foto: Gert Evers, 17 juli 2019)