Het in alle opzichten roerige jaar 2009 zit er op een haar na op. Ik heb er al een strik om gedaan en het veilig opgeborgen. Op de gezelligheid in kleine kring na vond ik 2009 een chagrijnig en vervelend rotjaar. En, hoewel u dat misschien niet altijd zult denken, dat is nogal een boude uitspraak van een rasoptimist. Ik weet dat ik af en toe op schrift vrij genadeloos kan zijn maar toch blijf ik mezelf zien als een opgeruimd en vrolijk persoon. Wat er ook gebeurt. Die schijnbare hardheid is vaak te danken aan het feit dat ik over de kook kan raken van onrecht, domheid, gekonkel, onverschilligheid en oneerlijkheid. In 2009 heb ik me door bakken van al deze soorten heen moeten worstelen. En ja, dan wil de schriftelijke vrolijkheid af en toe op de achtergrond geraken. Ik hoop oprecht dat 2010 een heel ander jaar zal worden.

Velen zullen nu verwachten dat ik nog even en detail zal terugblikken op 2009. Dat doe ik niet, ondanks alle heftige gebeurtenissen. Toch kan en wil ik niet voorbij gaan aan de dood van CDA-raadslid Nicole Wigny. Nu, bijna negen maanden na haar plotselinge overlijden, kan ik pas scherp zien wat een enorme impact die verdrietige zondag in april heeft gehad. Allereerst op haar kinderen, familie en naasten, maar ook op mij. De dreun is harder en dieper aangekomen dan ik toen dacht. Niet verwonderlijk, maar wel goed om achteraf bij stil te staan. Een andere pittige gebeurtenis, de affaire Wolfsen, die steekt daar schril bij af. Daar blijft achteraf vooral bij hangen het onrecht dat een goede vriend en collega van het AD/UN is aangedaan. Overeind blijft, en meer daarover zou teveel zijn, dat een bestuurder die anno 2009 een uitgever benadert - nadat hij bij alle redactionele mensen nul op het rekest heeft gekregen - om een stukje uit de krant te krijgen geen bestuurder meer zou moeten zijn. Persvrijheid is de hoeksteen in de trits aan democratische instituties. Als aan die steen gemorreld wordt, dan zegt dat iets over de staat van de andere stenen.

Maar dan 2010. Een maagdelijk vel waarop nog geen hypotheek rust. Althans, zo wil ik daarover denken. Een jaar waarin we de mogelijkheid hebben om, ondanks alle tegenslagen die onvermijdelijk zullen komen, wel de vrolijkheid weten te bewaren. Een jaar om eerlijk en oprecht in te opereren. Een jaar zonder paniek over economie en gezondheid. Een jaar hopelijk zonder gekonkel en domheid in de politiek. In het land en in onze mooie stad (of dorp).

Maar uiteindelijk gaat het vooral om hoe 2010 voor ieders kleine kring zal uitpakken. Blijft iedereen gezond en gaat het dagelijkse leven voorspoedig. Voor mij persoonlijk is dan belangrijk hoe mijn oudste zoon Daan de overstap naar de eerste van de middelbare school gaat beleven. Of Herre, de jongste, eindelijk van de hockeywachtlijst af kan en plezier houdt in zijn gitaarles. Of mijn vrouw de grijze haren bespaard blijven nu de veertig zal komen en of ik in 2010 de vruchten pluk van mijn optimisme. Dat het voor ons allemaal een mooi jaar mogen worden!

Wouter de Heus