Ik merk het aan iedereen om mij heen dat opeens De Vakantie is gearriveerd. Vorige week was het nog gestress met werk, gestress met school en gestress om het voetbal. En als bij toverslag daalde er een ander tempo neer in mijn omgeving. Overal langs de straat caravans die een poetsbeurt krijgen, tuintjes die worden aangeharkt en buurtgenoten op slippers. Ik ben daar jaloers op. Het is mij nog nooit gelukt om de vakantieknop zomaar om te draaien en aan te zetten. Ik heb daar toch minimaal een paar weken voor nodig. Nu waren het sowieso rare maanden, maar daarom, of ondanks dat, werd het er alleen maar vreemder op: dinsdag bevond ik mij met mijn hele gezin in een reisbureau. Ik weet niet of het reisbureau in kwestie het laatste in Utrecht is, of zelfs in Nederland, maar er bestond dus nog zoiets ouderwets en wij zaten er. Feitelijk handelt het zich hier om een heleboel internetpagina’s in papiervorm en een aantal alleraardigste dames die Google vormen. Het werd een interessante ervaring aan de Vleutense Dorpsstraat. De Google-dame stelde een vraag, wij ruziede wat onderling, en met het antwoord werd dan gebladerd in stapels dikke boekwerken. En dat twee uur achter elkaar. En aangezien mijn spanningsboog dat niet trekt, verdween ik om de twintig minuten met onze jongste zoon naar de aanpalende doe-het-zelf winkel om de vitrine met zakmessen te bekijken. We hebben werkelijk schitterende Lethermans en Buck-knifes bevoeld en besnuffeld. Niet dat we een aankoop hebben gedaan, want dat doen jongste en ik altijd op vakantie. Op iedere buitenlandse bestemming kopen we een of meer van de allerfraaiste exemplaren voor onze eigen vitrinekast. De pest is dat er dan wel een bestemming moet zijn. De Google-dame deed haar uiterste best. Met onze waardeloze input werd een lijst met acht mogelijke bestemmingen op papier gezet. Thuisgekomen hebben wij die bestemmingen weer via het echte internet getoetst aan een aantal vakantiebestemming-fora. Van onze lijst bleef daarna niets meer over. U snapt dat ik het een drama vind om met vakantie te gaan. En hoe ellendig, ik vind het ook een drama om met vakantie te stoppen. Maar het nut van een reisbureau ontgaat mij nog steeds.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.