En opeens was hij daar toch: de dag van Nationale rouw. En wat mij betreft helemaal terecht. En ook precies op het juiste moment: bij de terugkeer van de eerste veertig slachtoffers van de aanslag op de MH17. De afgelopen dagen heb ik met een aantal Vinexvrienden de meest wilde plannen gemaakt om met de auto af te reizen naar het separatistisch gebied rond Donetsk. In een witgeschilderde auto en met de Nederlandse vlag fier bovenop. De woede was kennelijk zo enorm over de manier waarop met de lichamen en bezittingen van onschuldige slachtoffers werd omgegaan. Gelukkig ging de enorme koeltrein toch nog onderweg naar Charkov. De stad waar Nederland sowieso geen fijne herinneringen aan heeft na drie verloren wedstrijden in het plaatselijke Metaliststadion tijdens het EK van 2012.

Raar om het voetbal er hier bij te halen? Toch niet. Het hele land was het WK nog aan het verwerken toen in de middag van 17 juli het fatale schot werd afgevuurd uit een Russische BUK-installatie. Nederland leefde een maand in een voetbalroes die nog nasudderde. En toen was het abrupt over. Weg met de kater van een verloren halve finale of de blijdschap over een bronzen plek. Dag vakantiepret. Het leven stond stil. De opluchting dat de Utrechtse serieverkrachter na bijna 20 jaar tegen de lamp was gelopen duurde maar kort. Alles werd ingenomen door de schok over zoveel leed door alle geledingen van onze samenleving heen.

In mijn eigen stadsdeel werd en wordt getreurd om de tieners Frederique en Robert-Jan van Zijtveld. Ze kwamen om, samen met hun opa en oma. Zaterdag werd door vrienden en vriendinnen een zeer indrukwekkende stille tocht georganiseerd. Vanaf hun werk bij de Albert Heijn in Vleuterweide naar het ouderlijk huis aan de rand van dezelfde wijk. Ik liep mee, als hulpje van de Deense zender TV2. De bijna 60-jarige cameraman, die decennia het leed van de wereld filmde, stond met tranen in zijn ogen. Zo mooi en waardig, hij had het nog nooit meegemaakt.

En gister de militaire vliegtuigen. De stilte. De trompet. De vlaggen halfstok. De colonne naar Hilversum. De tranen. Dit was Nationale Rouw in hoofdletters.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.