Wie mijn Twitter-account @Heuswaar volgt heeft mij afgelopen zaterdag boos, opstandig en verdrietig zien worden. Net als die ochtend aan De Zijlijn. Ook toen verliet geen enkele krachtterm mijn mond trouwens. Het betrof een keurig ingehouden woede, maar wel een hele grote. Ingehouden om mijzelf niet te bezondigen aan het asociale gedrag van opgefokte ouders langs die vermaledijde Zijlijn bij een onbeduidend potje voetbal tussen twee middelmatige B-teams van UVV en Geinoord. Ooit, toen onze oudste nog in de F-jes speelde was het een feest langs De Zijlijn. Montere ouders, nerveuze jongetjes. Klappen bij ieder balcontact, ook al leidde dat tot niets, dat balcontact. Aanmoedigen op de puurste en opvoedkundigste manier. Ik probeer terug te halen wanneer in de inmiddels acht jaar durende voetbalcarrière van oudste het ouderlijk gedrag begon te schuiven. Ik ben daar nog niet uit.

Toen ik zaterdag naar het voetballen van hem ging kijken – zoals iedere week – was de wedstrijd al een tijdje bezig. De stand was 2-2. Niks aan het handje, denk je dan. Dat het anders zou lopen had ik moeten aanvoelen toen ik een moeder van de tegenstander met een nare strakke kop en met bloed doorlopen ogen naar de scheidsrechter hoorde schreeuwen. “Hé vuile blinde teringscheids, dat was hands hoor. Koop een bril. Dit is godverdomme al de derde keer dat je door laat spelen.” We spreken hier over de blanke middenklasse van rond de 45 uit Nieuwegein. Mensen die zogenaamd door moeten gaan als het cement van onze samenleving. De toon was gezet en het gescheld hield aan. Helemaal toen de scheidsrechter aan het eind twee gastjes van Geinoord uit het veld moest sturen. Wegens zeer grof taalgebruik. Gek hè, met zulke voorbeelden langs de lijn. Het was een wonder dat de boel na de wedstrijd niet volledig ontspoorde.

En dit is dus bijna wekelijkse kost. Ik ben er wel klaar mee en hoop dat oudste wisselt van sport. Verder zal ik studie doen waarom die lieve ouders op een gegeven moment verworden tot woeste beesten. Ongelikte beren van het slechtste soort. Vanaf de C-tjes geen ouders meer langs de lijn lijkt mij vooralsnog het beste medicijn!

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.