Ik heb er een vers gestoomd pak voor aangetrokken. En heb er, net als Frank Underwood van House of Cards, mijn schoenen voor gepoetst. Dat gaat ver voor een rondje rood kleuren. Waarom? Ik kan het niet verklaren, maar de gang naar de stembus neem ik nooit licht op. Het zal komen door mijn vooroorlogse ouders, ooms, tantes en grootouders. Over al die indringende verhalen over de gruwelen onder dictator Hitler. Door de boeken over de tijd van Thorbecke en ‘zijn’ grondwet van 1848 waarbij de macht van de vorst werd ingeperkt. Toch zou het nog lang duren tot iedereen mocht kiezen en gekozen worden en nog langer voor dat dit ook gold voor vrouwen. En later werd de stemplicht ook nog een stemrecht. Zo ‘vrij’ zijn wij in dit gelukkige en rijke land.

Toch neemt bij mij iedere verkiezing het chagrijn toe over de manier waarop de zittende politici omgaan met onze democratie. Ik ga niet iedere week herhalen hoe ziek het feitelijk is dat nog geen 300.000 Nederlanders lid zijn van een politiek partij terwijl de kopstukken daarvan ons leven bepalen. Ons democratisch bestel, ons kiesstelsel, het is ouderwets en veel te broos geworden. Zo broos dat het zorgelijk is. Maar omdat politici meer bezig zijn met het vasthouden aan hun huidige macht zal er voorlopig weinig veranderen. Ja, er komt een Staatscommissie. Lekker traag en vast met veel oude grijze mannen en wellicht een grijze vrouw.

Waterschappen die nu geregeerd worden door politici in plaats van technici. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Op de lijst voor ‘onze’ Stichtse Rijnlanden stonden twee Utrechtse PvdA-raadsleden. Ik vroeg ze naar het waarom. Ze waren ‘gevraagd’, maar hadden geen ambitie om het waterschap te gaan besturen. Alsof zoiets een speeltuin is mevrouw Dibi en meneer Isik! Ik vind het schaamteloos. Maar dat zou je ook kunnen zeggen over het feit dat het ons nog steeds niet wordt toevertrouwd de senatoren direct te kiezen. Denk dan even aan Amerika of Groot-Britannie met regionale kandidaten waarbij de winnaar in congres of parlement komt. Man tegen man, vrouw tegen vrouw en de winnaar takes all. De wal zal het schip ooit keren en vast zonder revolutie. En ik, ik ga wat makkelijks aantrekken en kijken naar de uitslagen die u inmiddels kent.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.