De boodschapper heeft het gedaan. Het is een staande uitdrukking die zoveel wil zeggen als: de brenger van slecht nieuws is ook de dader. En dat is de boodschapper nu juist bijna nooit. Overste Karremans heeft de uitdrukking behoorlijk besmeurd toen hij in de zomer van 1995 de nu opgepakte generaal Mladic zenuwachtig toe mompelde na de val van de enclave Srebrenica: ‘Don’t shoot the pianoplayer’. Mladic snapte er geen barst van. En toen hij het wel snapte vond hij de Luitenant-kolonel een ongelofelijke lafaard. Ik vond het vooral taalmisbruik. Karremans maakte weer eens duidelijk dat er in een militaire PSU geen woordenboeken zitten. Dat in zijn PSU vooral zware wapens en luchtaanvallen hadden moeten zitten dat was zonneklaar uiteraard.

Terug naar de boodschapper. Ooit genoot zo’n persoon veel aanzien. Denk aan het verhaal van de ijlbode Phidippides die in 490 voor Christus in een ruk naar Athene rende om zijn bazen te vertellen dat Miltiades het Perzische leger bij het dorpje Marathon had verslagen. Phidippides zou dood zijn neergevallen nadat hij de goede tijding had overgebracht. Maar tot de dag van vandaag kennen wij het verhaal vanwege de marathon: de duurloop van 42 kilometer en 195 meter als ode aan de man die grofweg dezelfde afstand rende tussen Marathon en Athene, zo’n 2500 jaar geleden.

Een journalist is ook een boodschapper. Iemand die, met al zijn of haar beperkingen, een boodschap naar eer en geweten probeert over te brengen aan de nieuwsconsument. Ooit was dat een nobel beroep. Maar als je tegenwoordig op straat met een camera en opschrijfboekje in de verkeerde straat staat kan je een ram op je smoelwerk krijgen. Geniepiger: mensen die hun eigen falen proberen te bedekken door naar de boodschapper te wijzen. Soms terecht overigens maar meestal heeft de boodschapper het niet gedaan.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.