Via alle hoeken en gaten kreeg ik afgelopen week uw reacties op mijn vorige column. Over hoe wij in dit akelig rijke land voor onze ouders zorgen leeft enorm. En volstrekt terecht natuurlijk. Uit al die mailtje, app-jes, twitterberichten en Facebook-opmerkingen kan ik alleen maar concluderen dat die zorg er niet beter op is geworden. Ik vond een open zenuw bij heel wat leeftijdsgenoten die dagelijks te maken hebben met organisaties als Careyn. De naam alleen al verraad een enorme holding met bestuursvoorzitters, raden van toezicht en andere rimram. Groot, groter, grootst en met een paar tonnetjes salaris voor de hoogste baas.

En verdomd, het jaarverslag over 2014 is om je een ongeluk te schrikken. Een slordige 10 miljoen euro verlies, begrippen als ‘terugtrekken op de kerncompetenties’, efficientieverbetering, terugdringen van de overhead, afstoten van onrendabele onderdelen en ‘concentreren op het primaire proces’ spuiten van de pagina’s. De hel in het kwadraat voor mensen die alleen maar willen dat er goed gezorgd wordt voor hun oude vader of moeder. En dan die marketingkreten waarvan dit conglomeraat zich bedient. Wat te denken van deze: “Careyn, een actieve onderneming die zich inzet voor de gezondheid en het welzijn van onze klanten!” God verhoede dat ik daar mijn ouders ooit moet onderbrengen.

Ik wilde over de perikelen rond de sluiting van De Lichtkring en De Koppel spreken met een woordvoerder van Careyn. Het is mij niet gelukt. Zelfs een connectie leggen via LinkedIn met ‘CEO‘ Rob van Dam of ‘CFO‘ Sandra Spek bleek onmogelijk. En op zulke dagen wilde ik dat ik Frans Bromet was. De man met de lijzigste stem der stemmen maakte ooit de briljante documentaire-reeks over de bewoners van een bejaardenhuis. Bewoners die moesten verkassen naar een nieuw onderkomen. Ik vrees dat rekenmeesters Van Dam en Spek deze reeks nooit hebben gezien. Zeker weten doe ik dat niet omdat ik ze niet heb kunnen spreken. Maar geef mij alstublieft een camera. Dan ga ik voor u en hen vastleggen hoe het is om in deze tijd oud te zijn in Utrecht. Zo kundig als Bromet ben ik vast niet, maar ik wil donders graag namens ons allemaal controleren of Careyn doet wat ze zegt met “Samen werkt ‘t beter”.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.