Ik moet een beetje haast maken met schrijven, want mijn redacteuren zitten te wachten. Daar heb ik af en toe last van, werken op of – inderdaad – net over de deadline. Of dat nu deze column betreft, andere werkzaamheden, of de dagelijkse handelingen in ons huishouden. Mensen die van een afstandje kijken roepen al snel dat het met mij slecht afspraken maken is. Kinderachtig, denk ik dan. Eenvoudig geroepen als je zelf weinig om handen hebt.

Ik probeer regelmatig te achterhalen wat dat nou is: altijd moeten racen, altijd te weinig tijd, altijd meer uren willen dan dat er in een etmaal voorhanden zijn. Sinds vandaag weet ik dat ik het ‘slachtoffer’ ben van mijn eigen enthousiasme. Met als bijkomend probleem dat ik dat niet als probleem zie en mij al helemaal geen slachtoffer voel. Waarom ben ik bijvoorbeeld vandaag (voor u gisteren) zo laat met het schrijven van deze column? Omdat ik gewoon te lang bij de opening van Winkelcentrum Terwijde ben gebleven. Het centrum waarvan niemand dacht dat het er ooit zou komen. Het centrum dat in 2006 geopend zou worden volgens de eerste planningen maar keer op keer vertraagde. Talloze verhalen zijn er geschreven over het ontbreken van voorzieningen voor de wijken Het Zand en Terwijde in Leidsche Rijn. Niet in de laatste plaats door mijzelf. En dan zou ik het openingsfestijn voortijdig moeten verlaten? Mij niet gezien. En buiten dat tref ik op zo’n gelegenheid tientallen mensen waarmee gesproken moet worden. En ik moet van mijzelf drie keer zo’n heel terrein op en neer om te kijken of de bezoekers blij kijken of teleurgesteld. En bij iedere winkel even een blik werpen en wederom praten, praten en praten.

Ik geniet daar erg van, van zo’n dagje veldwerk. Het is leerzaam en leuk om zo de thermometer in de Utrechtse samenleving te mogen steken. In Terwijde zit het goed kan ik u nu zeggen. En ja, dan loopt mijn planning in het honderd, moet ik thuis weer gaten dichtlopen en riskeer ik boze redacteuren. Vandaag pas kan ik die ‘aandoening’ een naam geven en weet ik ook dat ie ongeneesbaar is. Een leven lang enthousiast haasten, ik heb het er voor over.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.