Twee dagen duurde het proces tegen de Gerard T, de vermeende Utrechtse serieverkrachter. En ondanks een storing op Twitter kon ik het proces van A tot Z volgen via dit handige kanaal. Meerdere vakkundige journalisten, waaronder onze eigen Ivar Penris, deden live verslag. En ik vond het pittig. De indringende dagen brachten mij terug naar het Utrecht van 1995, waarin drie van de vier verkrachtingen, waarvoor T. voor het hekje staat, plaatsvonden.

Buiten het feit dat twee van de vrouwen van mijn leeftijd waren en een ervan nota bene woonde in het studentenhuis van mijn toenmalige vriendin en huidige vrouw, was er meer: ten tijde van de eerste serie wandaden woonde T. op nog geen 100 meter van mijn huis. Dit gegeven werd pas in 2014 bekend nadat de man tegen de lamp was gelopen na het stelen van een lokfiets. Tegenwoordig wordt bij een dader van zo’n licht vergrijp al DNA afgenomen. Geheel tegen mijn principes maar in dit geval een godsgeschenk. Dat de man, die bijna 20 jaar uit handen van de politie kon blijven (terwijl hij meermaals was aangewezen als mogelijke dader) bijkans naast mij woonde maakte mij misselijk. U moet niet vergeten dat eind 1995 heel Utrecht op z’n kop stond. Vriendinnen die studeerden of werkten op de Uithof waren doodsbenauwd. Het was het gesprek van de dag. Er was een klopjacht gaande naar de Utrechtse serieverkrachter en dan woont ie bij je om de hoek. Je gaat je bijna schuldig voelen dat je de man niet als zodanig hebt ontmaskerd.

Dat Gerard T. ook de dader is, staat voor mij vast. Ik weet dat je zoiets pas mag zeggen nadat de rechter uitspraak heeft gedaan. Maar behalve dat er DNA-matches zijn heeft de man de afgelopen 16 maanden nimmer het woord ‘onschuldig’ in de mond genomen. Ook zijn advocaten niet. En feitelijk zegt dat alles. Zodoende was de gehele verdediging gebaseerd op twijfel zaaien over het DNA en andere procesmatige randverschijnselen. En dat mag in onze rechtsstaat. Maar helpen zal het T. niet. Sterker, naar mijn mening had hij zich beter op zijn knieën geworpen, diepe excuses gemaakt, en de slachtoffers om vergiffenis gesmeekt. We kunnen alleen maar hopen dat het nalaten hiervan zijn straf slechts verlengt.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.