Eindigde ik vorig jaar met het maken van een compliment over de nu eindelijk echt versoberde nieuwjaarsreceptie van de gemeente Utrecht, kan ik dit verse jaar meteen weer beginnen met schouderklopjes. En die schouderklopjes zijn voor u. Voor de werkers en woners van onze Domstad. Want hoewel onze volksaard klagerig is, en bot, en chagrijnig ook nog eens een keer, hebben we stiekem met z’n allen verdraaid veel klaar gespeeld in 2015. En dat vergeten wij (en ik) kennelijk erg gemakkelijk. Maar daarom is er iedere januari de verse toespraak van de burgemeester. En dat was niet alleen een goeie toespraak omdat Jan van Zanen zich ook had laten inspireren door een column van ondergetekende, maar vooral omdat al die vergeten prestaties in een notendop de revue passeerden. En ik ga zijn speech hier niet herhalen, want die is terug te lezen op Utrecht.nl, maar wat ik ervan heb overgehouden wil ik wel met u delen. En dat is een positief gevoel. Een opgewekt en opgeruimd gevoel met zin in het nu nog bijna blanco jaar. En eerlijk gezegd kan ik er de vinger niet opleggen waar dat exact door komt. Is het de veranderde houding van de Utrechtse politiek? Hebben al die stadsgesprekken dan toch zin gehad? Ligt een deel ook aan het elan dat Van Zanen nu al twee jaar toevoegt aan de stad? Hebben wij een nieuwe generatie wethouders te pakken die toch echt opener en prettiger aan de Domstedelijke touwtjes trekt? Komt het omdat de grauwsluier van de crisis aan het verdampen is? Zoals altijd zal het de combinatie zijn. En veel van u zal wellicht minder positief naar 2016 kijken dan ik. Zorgen over kinderen, ouders, gezondheid, financiën: iedereen krijgt helaas zijn of haar deel. En de onrustige viering van oudjaar in een wijk als Overvecht (waar het op meerdere vlakken mis is) draagt ook niet bij aan een al te positief gevoel mocht u daar wonen.

Ik zou dus zeggen: wat lekker liep afgelopen jaar vasthouden en als raket met dat fijne Utrechtse chagrijn buffelen aan de echte noden. Want werken kunnen we hier, dat bleek. En dat klagerige helpt ons scherp te blijven zodat we ons alleen tijdens de nieuwjaarstoespraak op de borst hoeven roffelen.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.