De aard van mijn werk brengt met zich mee dat ik moet kunnen zwijgen als het graf. Zou ik dat niet kunnen, dan zou veel belangwekkende informatie mij nooit bereiken. Ik hou er ook niet van, maar ik zal wel moeten en ben er dus goed in. De aard van een openbaar bestuursorgaan is dat ze transparant en openbaar moet zijn. U voelt hem al aankomen. Net voor de zomervakantie heb ik een aantal WOB-verzoeken gedaan bij het openbare bestuursorgaan dat gemeente Utrecht heet. Ik had mij de moeite kunnen besparen. Ondanks deze Wet Openbaarheid van Bestuur is het bedroevend gesteld met de ‘openheid’ in ons land en die van Utrecht in het bijzonder. Als er iets is waarin dit college gefaald heeft is het wel in hun eigen opdracht onze stad een tikkeltje transparanter te maken. Kennelijk zijn de 45 raadsleden van de stad het met mij eens. In de profielschets voor de nieuwe burgemeester staat niet voor niets de volgende open deur: “De burgemeester communiceert op een open en transparante manier met burgers, politiek en pers en is toegankelijk en benaderbaar.” Misschien dat onze gemeenteraad zich ook eens bezig moet houden met de manier waarop de stad de WOB-verzoeken afhandelt. Hoe vaak weigert de stad iemand stukken? Als er wel stukken worden overgedragen, hoeveel passages zijn weggelakt? Zijn die passages terecht weggelakt? Kloppen de besluiten die het college neemt met de geest en letter van de wet? Worden boeren, burgers en buitenlui niet gewoon expres het bos in gestuurd omdat maar een klein deel zin heeft bezwaar aan te tekenen tegen het leveren van broddelwerk van de WOB-mensen?

Zomaar wat vragen die onze gekozen volksvertegenwoordigers ook kunnen bedenken. En gelooft u mij dat het heel hard nodig is. Maanden geleden kondigde ik op deze plek aan uit te zullen zoeken of de ‘verkeerskundigen’ van deze stad wel zo kundig zijn als je mag verwachten. Utrecht deed er twee maal vier weken over om mij daarin geen enkele inzicht te verschaffen. Hoezo gaat dit ons niet aan wethouder Lintmeijer? Ik heb u gisteren gemaild. Mag u het nogmaals proberen. Zwijgen helpt niet.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.