Kerstfeest nadert met iets rappere schreden dan ik had gehoopt. Hoe veel ik nog moet afronden dit jaar, volgende week om deze tijd heeft iedereen er al een diner opzitten. De gelukkigen onder ons moet ik tegenwoordig zeggen. Zolang is het niet geleden dat het bijna modieus was om de verplichte zit met familie of schoonfamilie te verafschuwen. Maar nu de crisis er lekker inzit hoor ik opeens andere geluiden. Het wordt weer gewaardeerd, een knusse familiedag rond de kerstboom. En er wordt zorg besteed aan het bereiden van een goede maaltijd. Gemaakt in de eigen keuken. Niet idioot luxe, maar wel met mooie en vaak biologische streekproducten. Dat is wat ik veel langs zie komen op de mooie babbelbox die Twitter heet. Sneu voor de vele restaurants in en om Domdorp, maar ik houd er wel van. Pak een kookboek en wordt creatief. Geniet van het inkopen van lekkere dingen, het liefst op een markt. Knijp erin, ruik eraan en proef. Onderhandel ouderwets over de prijs van een boodschappentas vol smaakvolle groente en fruit. Echt, een beetje marktkoopman vindt dat prima. En het maakt de voorbereidingen van een kerstmaaltijd zoveel leuker.

Terwijl ons stadsbestuur nog steeds miljoenen lekt of wil gaan lekken bij de bouw van peperduur vastgoed halen wij de broekriem aan. Hoeveel diners en borrels ook worden afgelast, Utrecht geeft gewoon het traditionele stadsfeest op 2 januari in de schouwburg. Tijdens de gezellige kerstmarkt in het Maximapark, afgelopen week, werd er geld ingezameld voor de groeiende voedselbank in mijn stadsdeel. De verborgen armoede neemt hard toe terwijl zo’n 1500 Utrechters zich gratis volgooien met goede drank en fijne hapjes. Ik zal uit protest dit jaar verstek laten gaan. Natuurlijk ben ik dan een zeurpiet en zuurpruim ineen. Dat moet dan maar. Ik had dit jaar een geste verwacht van onze bestuurders. Geen stadsfeest maar het inpakken van kerstpakketten voor de onfortuinlijken. Misschien wethouder Rinda kan jij dat alsnog regelen als afscheidscadeau aan de stad. Het zou je passen als prettig en sociaal mens.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.