Zo’n serie aanslagen als vrijdag in Parijs, daar heb ik dagen fysiek last van. De misselijkmakende beelden en berichten verteer ik slecht, en ik kan mij voorstellen dat u hetzelfde heeft. Het maakt mij onrustig maar vooral stil. Ik kijk en luister dan met grote verbazing naar een trits aan wereldleiders die meteen enorme volzinnen voorhanden hebben. Over wat er echt aan de hand is en hoe daar krachtig tegen op te treden.

Die gekte werd aangenaam rustig onderbroken tijdens een extra uitzending van Pauw. En dan vooral door de Utrechtse hoogleraar Beatrice de Graaf. Inlichtingendiensten en politie die goed functioneren, het is allemaal belangrijk. Maar absoluut niet het voornaamste. Kennen en gekend worden, daar ligt de kern van de zaak. En dat werk wordt gedaan op buurtniveau. De lerares, de wijkagent, de maatschappelijk werker, het buurthuis of het ambulante jongerenwerk. Klein, kleiner, kleinst is de kern. En op dat gebied doen ‘we’ het in Utrecht best aardig, maar nog zeker niet goed genoeg. Het ‘vernieuwende’ welzijn, waarbij de gemeente in een soort rare aanbestedingsronde, het pure handwerk op het gebied van het wijkwelzijn op ‘de markt’ heeft geflikkerd, was niet zo’n snuggere actie. Nieuwe partijen zonder bedding in de buurten en wijken helpt niet bij de begrippen ‘kennen en gekend worden’. Ook het sluiten van veel buurthuizen was het gevolg.

Efficiënter werken, het is in de politiek een veel misbruikte manier van bezuinigen. Geld weghalen uit wat mij betreft noodzakelijke potjes om andere gaten mee te vullen. Gaten gemaakt voor groot, groter, grootst! Het mooiste voorbeeld vind ik het nieuwe Stadskantoor. Mooi van buiten, maar wat mij betreft rampzalig van binnen. Ik krijg al jeuk als ik die enorme trap moet opklimmen voor ik de ingang bereik. Alsof je op audiëntie bij de koning komt. De macht op een rots. En dan die enorme hal. Alsof je een gemiddeld ziekenhuis binnenwandelt. En om een bestuurder te kunnen ontmoeten moet je als burger naar de 20e verdieping. Het is allemaal zo onpersoonlijk, heeft zo weinig van doen met ‘kennen en gekend worden‘ en is zo niet klein, kleiner, kleinst.

En natuurlijk wil ik dat vluchtelingen uit Syrië goed gescreend worden. Maar voor de rest luister in liever naar Beatrice de Graaf dan naar de Franse president als het om een veilig Utrecht gaat.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.