Terwijl ik dit stukje schrijf bedenk ik dat het alweer voor het vijftiende jaar op rij is dat ik het nieuwe jaar columngewijs mag inleiden. Zo voelt het alleen niet: het lijkt als de dag van gisteren dat ik met dit leuke werk begon. Het geeft maar weer aan hoe vluchtig ‘tijd’ is. Heb je plezier, dan vliegt het voorbij. Gaat het slecht, dan voelt iedere seconde als een uur. Wat dat betreft had Einstein het goed gezien met zijn relativiteitstheorie.

Voor velen van u zal ook 2013 voorbij schieten als een voetzoeker met oudjaar. Een gillende keukenmeid met een beetje geluk. Maar ik moet altijd denken aan de mensen voor wie het doorkomen van de dag inmiddels een hele kluif is geworden. Door ziekte, verdriet, armoede of eenzaamheid. Het brengt mij terug bij mijn oude grootmoeder. Hoe die gelukkig wel in tevredenheid haar laatste jaren sleet achter een raam, driehoog, in De Amandelhof in Zeist. Altijd die pretogen als je op bezoek kwam. Nooit ontevreden als het eigenlijk te lang had geduurd sinds de vorige keer. Dit jaar is ze 25 jaar dood. Maar ook dat voelt niet zo. Tijdens de traditionele nieuwjaarshap bij mijn ouders – blote billen in het gras – zag ik haar nog steeds zitten in haar vaste stoel. Met al haar kinderen in de buurt. Helaas zijn de meesten daarvan ook al jaren dood.

Hun plek wordt inmiddels ingenomen door mijn broers, zusje, neven en nichten. En mijn ogen van toen zijn die van onze kinderen geworden. Ik ben benieuwd hoe zij over dertig jaar mijmeren na een avond traditionele familiaire gezelligheid. Helaas heb ik geen tijd meer om langer stil te staan bij dit gezellige begin van 2013. Over een uurtje vertrek ik naar de Stadsschouwburg voor het Utrechtse nieuwjaarsfeest. En als u dit leest is ook dat feest weer voorbij. Dan weet u of het gelukt is flink wat geld in te zamelen voor de voedselbanken van de stad. Ik kan niet wachten. 2013 is gestart. Heerlijk. Doe er wat goeds mee.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.