Afgelopen week heb ik mijzelf noodgedwongen op het Leidsche Rijn leven gestort. Nieuwstechnisch, maar ook door de herfstvakantie, was ik redelijk gekluisterd aan mijn eigen stadsdeel. Het begon vorige week eigenlijk al, met een aantal dramatische voorvallen waar ik als scribent op af werd gestuurd. Een zwangere leidster van een kinderdagverblijf die een zware epileptische aanval kreeg en daarop een hartstilstand in Forum Het Zand. Kinderen en volwassenen in paniek, veel politie, ziekenauto’s en traumahelikopter. De vrouw is zaterdag overleden aan de gevolgen. Zoiets is voor heel veel andere mensen veel erger dan voor mij, maar toch laat het je niet koud. Dag erop: bouwvakker valt uit bouwlift, ook in Het Zand. Weer alle toeters en bellen. En de gele helikopter. Een uurtje later, hup naar Vleuterweide. Wederom iemand vol aangereden door een bus. Getraumatiseerde chauffeur, veel getuigen met bloed doorlopen ogen en een 33-jarige man die zich de dag anders had voorgesteld toen hij wakker werd. Gelukkig kan hij het ongeluk navertellen. Hij leeft nog terwijl dat echt een wonder mag heten.

Zo’n herfstvakantie waarbij mijn vrouw en ik allebei moeten doorwerken is geen pretje met twee zoons. Voortaan eerder plannen en desnoods een voordelig weekje in de Griekse zon bestellen want dat geren en gevlieg voelt niet als ‘vakantie’ aan. Ook niet voor de kinderen. Tussendoor halen en brengen naar vriendjes en verjaardagen. Om de dag twee logees. Een hond die wil spelen. Een kat die op tijd haar eten wil. Schoonouders die op bezoek komen. Toch een dagje prikken voor een pretpark, telefoontjes van de redactie, honderden mails, whatsapps en DM’s, dozijn afspraken buiten de deur en natuurlijk koken en boterhammen smeren.

Nou ben ik lang niet de enige die zich iedere dag jongleur voelt met het hooghouden van zoveel ballen. Maar zonde is het wel om de herfstvakantie straks uitgeput af te sluiten. De lol moest ik deze week halen uit drie archeologische opgravingen die nu in Leidsche Rijn plaatsvinden. En aan het verbouwen van een schuurtje voor een vriendin. Die had het overigens wel slim bekeken met een week naar de zon.
Volgend jaar De Heus.
Volgend jaar.

Wouter de Heus